خلوتی با حاجب شیرازی
شمارهٔ ۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند بباید زدن از داد، داددادرس آمد که دهد داد، داد
۲
دکمه علمی که طبیعت گشودبر همه شاگرد و تو شد اوستاد
۳
کس نشناسد دل آزاده راتا نبود با دل آزاد و راد
۴
عشق تو شد باعث رسوائیمزانکه مرا طشت ز بام اوفتاد
صفحهٔ ۱ از ۴