خلوتی با حاجب شیرازی
شمارهٔ ۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا قلم سخن از غیب و علم غیب کندکجاست آنکه در این نکته شک و ریب کند
۲
چنان ز، خم بسبو کرده باده پیرمغانکه خاکروبی میخانه را صهیب کند
۳
گذار باد بهار، ار، ز زلف جانان استچرا بساط زمین را عبیر حبیب کند
۴
به عنفوان شبابم سفید شد سر و رویکسی به فصل شباب آرزوی شیب کند؟
صفحهٔ ۱ از ۲