خلوتی با حاجب شیرازی
شمارهٔ ۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مسلم است مرا فقر و نعمت افلاسکه طبع من نکند هیچکس به غیر قیاس
۲
مرا که هست پر از باده رقیق عتیقچه غم که نیست ز، زرجام یا ز سیمم کاس
۳
سکندر آب بقا را ندید می دانمکه آن نصیبه خضر است و قسمت الیاس
۴
پلاس پوشم و پشمینه خرقه ای دارمکه نیست پادشهی را چنین ستوده لباس
صفحهٔ ۱ از ۳