خلوتی با حاجب شیرازی
شمارهٔ ۱۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در دو عالم جلوه گر نور رخ یاراست و بسجمله اشیاء تجلی گاه دلدار است و بس
۲
سینه سیناست، عالم نور حق طالع در اوستهر که را بینم چو موسی محو دیدار است و بس
۳
معنی قرآن بود مکتوم اندر با، بسمنقطه فی تحتها خال لب یار است و بس
۴
دوش از پیر مغان پرسیدم از سر وجودگفت ازخم پرس کو دانای اسرار است و بس
صفحهٔ ۱ از ۲