خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۹
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این باز سیه پیسه نگر بی‌پر و چنگالکو هیچ نه آرام همی یابد و نه هال
۲
بی آنکه ببینش تو خوش خوش بربایدگاهی زن و فرزند گهی جان و گهی مال
۳
چون بر تو همی تیز کند چنگ پس او راجوینده چرائی تو به دندان و به چنگال؟
۴
پر تو و بال تو جوانی و جمال استوین باز نخواهد به جز این پر و جز این بال
صفحهٔ ۱ از ۹