خلوتی با نورعلیشاه
شمارهٔ ۲۱۷
بخش اول
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منکه هر جای روم در قفس صیادماز قفس بهر چه صیاد کند آزادم
۲
گرچه هر لحظه بخونم صنمی برخیزدبر در دیر مغان مست و خراب افتادم
۳
برده اند از قد و رخسار خود آن حوروشانجلوه طوبی و گلگشت جنان از یادم
۴
تا کشم دختر گلچهره رز را بنکاحزیور خرقه تقوایش بکابین دادم
صفحهٔ ۱ از ۲