خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۶۴
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهانا مرا خیره مهمان چه خوانی؟که تو میزبانی نه بس نیک خوانی
۲
کس از خوان تو سیر خورده نرفته استازین گفتمت من که بد میزبانی
۳
چو سیری نیابد همی کس ز خوانتهم آن به که کس را به خوانت نخوانی
۴
یکی نان دهی خلق را می ولیکناگرشان یکی نان دهی جان ستانی
صفحهٔ ۱ از ۱۳