خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۷۰
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بینی آن باد که گوئی دم یارستییاش بر تبت و خرخیز گذارستی
۲
نیستی چون سخن یار موافق خوشگر نه او پیش رو فوج بهارستی
۳
گر نبودی شده ایمن دل بید از بادبرگش از شاخ برون جست نیارستی
۴
ور نه می لشکر نوروز فراز آیدکی هوا یکسره پر گرد و غبارستی
صفحهٔ ۱ از ۱۱