خلوتی با نیر تبریزی
شمارهٔ ۱۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من خود مجرّد از همه نام و نشانمیبر هر صفت که عشق تو گفت آنچنانمی
۲
در گوشۀ فراق تو پیر شکسته امآندم که بوی وصل تو آید جوانمی
۳
گاهی ز تاب قهر تو درویش نینواگاهی ز تاج مهر تو شاه جهانمی
۴
گاه از جنون ز هلهلۀ کودکان برقصگه در خرد ارسطوی روشن روانمی
صفحهٔ ۱ از ۶