خلوتی با سام میرزا صفوی
۳۰- میرزا قاسم
صحیفهٔ اول : در ذکر سادات رفیع الدرجات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که قاسمی تخلص میکند از سادات جنابادست و از اکثر خوش طبعان ولایت خراسان بمزید علم و عبادت و فهم و فراست ممتاز و مستغنی است . در شعر و عروض و معما سر آمد است. از اولاد امیر سید جنابدیست که همیشه پیشوای و مقتدای آن ولایت بوده اند و حالا برادر او امیر ابوالفتح در شهر خود بدان کار مشغولست، اما امیر مذکور با وجود بذل و سخا و کرم و علو شأن دایم بمضمون بلاغت مشحون الفقر فخری عمل کرده بطریق ائمه کرام علیهم السلام اوقات میگذراند و درویشی و فقر او زیاده از آنست که تعریف توانکرد. بهمه صفتی آراسته و باکثر کمالات پیراسته است همه قسم شعر میگوید اما در مثنوی سرآمد زمانست بی تکلف در مدح گستری بی بدل است و کسی در این زمانه مثنوی را بهتر از او نگفته و در مثنوی چهار کتاب نظم کرده نظم اول شاهنامه که فتوحات زمان حضرت صاحبقران مغفور را نظم نموده. این چند بیت در صفت جنگ از آن کتابست :
۲
غبار آنچنان در هوا شد حجابکه ره بست بر دعوت مستجاب
۳
ز والای گلگون سنان بهره مندشفق از زمین نیزه داری بلند
۴
یلان غرق آهن ز سر تا بپایچو صورت که گیرد در آئینه جای
صفحهٔ ۱ از ۱۱