خلوتی با سام میرزا صفوی
۲۶۷- خواجه آصفی
صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون پدرش مدت مدید وزیر سلطان ابو سعید میرزا بود آصفی تخلص کرد و او بصفای ذهن سلیم و ذکای طبع مستقیم از سایر شعرای روزگار و فضلای عالیمقدار امتیاز تمام داشت و به رعنایی و خود آرایی علم نزاکت میافراشت . دیوان غزل تمام کرده و مثنوی دیگر بوزن مخزن الاسرار گفته اما شهرتی نیافت . وفات او در سنه عشرین و تسعمایه در هرات اتفاق افتاده این چند بیت از اشعار آبدار اوست .
۲
که تا قلاب زلفش را بکام خویشتن دیدممن طور و تجلی چه کنم بر لب بام آی
۳
کوی تو مرا طور، جمال تو تجلی استزخونین داغهای دل، کشم آهی و آن بدخو
۴
تصور میکند کاز لاله زاری باد میآیدناز در سر، چین در ابرو . تندخوی من رسید
صفحهٔ ۱ از ۳