خلوتی با سام میرزا صفوی
۳۱۷- مولانا مکتبی شیرازی
صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صنعتش از تخلص معلوم و در عالم عاشقی همیشه قرین هموم و غموم، اشعارش بغایت بچاشنی و غم زدا چنانکه از ملاحظه شمه ای از آنها این معنی هویدا میگردد:
۲
غرق عرقی در دل گرم که گذشتیشده روز بیخود آنکس که شبت شراب داده
۳
این ابیات هم از اوست :
۴
چو نخفته باغبانی که بگلبن آب دادههر ورقی چهره آزاده ایست
صفحهٔ ۱ از ۲