خلوتی با سام میرزا صفوی
۵۳۴- مولانا مایلی رشتی
صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
او نیز از جمله متعینان آنجاست و خالی از حیثیتی نبوده و طبعش در شعر شوخی مینموده این چند مطلع از اوست :
۲
گر شود تیز بقصد سر من خنجر اوسر چه باشد که گذشتن بتوان از سر او
۳
ریزه های تیشه فرهاد شد ریگ روانتا ز سم توسن شیرین نیابد کس نشان
۴
یکی از شعرای عصر منکر شده که این مضمون از او نیست و او در جواب گفته که :
صفحهٔ ۱ از ۲