خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پای بیرون ز حد خویش نهادزلف تو سر از آن دهد برباد
۲
بندهٔ توست هر کجا سروی‌ستبنده بسیار کرده‌ای آزاد
۳
روی بنمودی و غمم بربودزلف بگشادی و دلم بگشاد
۴
گر چه مهرت ز ما برآرد گَردهیچ گردی به دامنت مرساد
صفحهٔ ۱ از ۳