خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من اگر خاک شدم آب شما روشن بادسر اگر از تو کشم تیغ تو بر گردن باد
۲
حق صحبت که میان من و تو محکم شدگر فراموش کنم لعنت حق بر من باد
۳
من ز غیرت نظر از غیر تو بر دوخته‌امگر به غیرت نگرم هر مژه‌ام سوزن باد
۴
گر پراکنده شوم از سر کویت چو غباردل مسکین مرا خاک درت مسکن باد
صفحهٔ ۱ از ۲