خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۴۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوخته‌ام از دل مسکین خویشخسته‌ام از خاطر غمگین خویش
۲
حیف بود بر دهنت جام میتلخ مگردان لب شیرین خویش
۳
حال جهانی همه بر هم مزنتاب مده کاکل مشکین خویش
۴
سنبل آشفته به رو در مپیچظلم مکن بر گل نسرین خویش
صفحهٔ ۱ از ۳