خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۶۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کمال معنی انسان و صورت جانیجهانیان به حقیقت تنند و تو جانی
۲
در آن زمان که غبار تنم حجاب نبودمیان ما و شما بود صحبت جانی
۳
دلم ز ابرویِ شوخ تو گوشه می‌گیردکه پیش می‌برد آن پیشه را به پیشانی
۴
گهرنمای به تیغ زبان و موی شکافگشای از دهنت مشکلی به آسانی
صفحهٔ ۱ از ۲