خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۶۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترک لشکرشکن عشوه‌گر عربده‌جویبت‌کافِر بچهٔ نوش‌لب سلسله‌موی
۲
دوش سرمست به سر وقت حریفان می‌رفتبا می و مطرب و چنگ و دف و جامی و سبوی
۳
می پرستان سحرخیز چو آگاه شدندشاد بنشست و روان کرد قدح بر سر کوی
۴
زلف شوریده و گیسوی مسلسل بردوشچشم آشفته و مرغول پریشان بر روی
صفحهٔ ۱ از ۲