خلوتی با ناصر بخارایی
شمارهٔ ۶۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در وفا من بر رهم، ای بی‌وفا بی‌ره توئیبی قسم باور نخواهی داشتن، بالله توئی
۲
می‌روی چون ماه، جانم تیره می‌ماند چو شببی رخت نور از که یابد جان من، چون مه توئی
۳
آنکه بی یادت نیاساید گه و بیگه منمآنکه نامم را نیارد بر زبان گه گه توئی
۴
همچو زلف یار ای هجران توئی دور و درازوی زمان وصل همچون عمر من کوته توئی
صفحهٔ ۱ از ۲