خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۱۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دُرّ خوشاب را لبت سخت خوش آب می‌دهدنرگس مست را خطت خوب سراب می‌دهد
۲
رشوه به چشم مست تو نرگس تازه می‌بردباژ به زلف شست تو عنبر ناب می‌دهد
۳
دیده پرآب کرده‌ای رو که به دست غمزه‌اتهندوی دیده تیغ را بهر تو آب می‌دهد
۴
طرفه‌تر آنکه طره‌ات سر ز خطت همی کشدپس به تکلف اندرو حسن تو تاب می‌دهد
صفحهٔ ۱ از ۲