خلوتی با غنی کشمیری
شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نماید حکمتش چون در شفابخشی ید بیضاگذارد پنبه را بر داغ ماهی از کف دریا
۲
ندارد در هوای گرم لطفی آتش صهباهلال عید دانم گر رگ ابری شود پیدا
۳
نصیبی نیست از اهل کرم برگشته بختان راکه هرگز پر نسازد کاسهٔ گرداب را دریا
۴
زبان نی بآواز بلند این حرف میگویدکه میسازد بیکدم چوب را صاحب نفس گویا
صفحهٔ ۱ از ۲