خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند ستم رسیده باشمچون سایه ز خود رمیده باشم
۲
لب بسته گلو گرفته چون ناینالان و ستم رسیده باشم
۳
انصاف بده چرا ننالمکه‌انصاف ز کس ندیده باشم
۴
چند از سگ ابلق شب و روزافتادهٔ سگ گزیده باشم
صفحهٔ ۱ از ۳