خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۲۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برون از جهان تکیه جایی طلب کنورای خرد پیشوایی طلب کن
۲
قلم برکش و بر دو گیتی رقم زنقدم درنه و رهنمایی طلب کن
۳
جهان فرش توست آستینی برافشانفلک عرش توست استوایی طلب کن
۴
همه درد چشم تو شد هستی توشو از نیستی توتیایی طلب کن
صفحهٔ ۱ از ۳