خلوتی با جنید شیرازی
شمارهٔ ۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به حقارت منگر در من مسکین فقیرکه غنی را نبود چاره ز درویش حقیر
۲
سلطنت را چه تفاخر که متاعی‌ست قلیلحبذا مملکت فقر که ملکی‌ست کبیر
۳
گر چه خاک است مرا بستر و خشتم بالینبه چنین ملک ندارم هوس جاه و سریر
۴
تا به صحرای فراغت زده‌ام چشمه انسعار دارم ز سراپرده سلطان و وزیر
صفحهٔ ۱ از ۲