خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کجا صبر از دلی آن زلف کافرکیش بردچون تهی‌دستان مرا فکر محال‌اندیش برد
۲
راه بی‌پایان این غم را به پایان برد و رفتهر که از بسیاری آزار لذت بیش برد
۳
هر که چون من خواست همت از وفا در راستیدر طلب خواهی نخواهی کار خود را پیش برد
۴
عقل و همت را نمی‌دانم کدامین بهتر استاین قدر دانم که همت هر چه کرد از پیش برد
صفحهٔ ۱ از ۳