خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۱۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرم آن گلبن همیشه بهارکه پر از دل بود گلستانش
۲
کعبه طرح از مقام دل برداشتمی‌توان یاف از بیابانش
۳
در مکافات خانه دل مشکنبایدت داد جان به تاوانش
۴
باطن هر که هست از بد و نیکهست ظاهر ز عهد و پیمانش
صفحهٔ ۱ از ۲