خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سَر مَه دیده شد از آمدنت کرد طریقمی‌روی باز خدا همره و توفیق رفیق
۲
از ازل تا به ابد قافله پیوسته به همتا که را فکر و خیال تو شود یار و رفیق
۳
آن چنان رو که دعای همه کس با تو بوددور رفتن ز رفیقان نبود شرط طریق
۴
تا به زلفت نزند محو زنخدان تو دستنیست ممکن که برون آید از آن چاه عمیق
صفحهٔ ۱ از ۳