خلوتی با مجذوب تبریزی
شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به صد آشفتگی چون موج هر سو بی‌قرار افتمکه زین دریای توفان‌خیز شاید بر کنار افتم
۲
غزال فیض پر وحشی‌ست کو آن جام کثرت‌سوزکه بیخود گردم و تنها به دنبال شکار افتم
۳
چرا پوشم در این میخانه چشم از روی آن ساقیکه چشم مست او هرگز نخواهد در خمار افتم
۴
هوای عشرت‌افزا جوش گل مپسند ای ساقیکه گل گل بشکفد گلزار و من در خار خار افتم
صفحهٔ ۱ از ۳