خلوتی با خاقانی
غزل شمارهٔ ۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به رخت چه چشم دارم که نظر دریغ داریبه رهت چه گوش دارم که خبر دریغ داری
۲
نه منم که خاک راهم ز پی سگان کویتنه تو آفتابی از من چه نظر دریغ داری
۳
تو چه سرکشی که خاکم ز جفا به باد دادیتو چه آتشی که آبم ز جگر دریغ داری
۴
ندهیم تار مویی که میان جان ببندمنه غلام عشقم از من چه کمر دریغ داری
صفحهٔ ۱ از ۳