خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فرنگی نرگسی دارد مرا دیوانه در صحراکه ریزد جلوه‌ی اورنگ صد بتخانه در صحرا
۲
به چشمم سایه‌ی گل کاکل آشفته می‌آمدچو زد بر سنبل آن شمشاد بالا شانه در صحرا
۳
ز بس رفتار او را حکم کیفیت بود جاریز نقش پای او پر می‌کنم پیمانه در صحرا
۴
نگارین نو بهار من چو شمع جلوه افروزدز برگ گل کند انشا پر پروانه در صحرا
صفحهٔ ۱ از ۲