خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عتاب و لطفت از ابروی مه رویان شود پیداکه رازنامه از دیباچه‌ی عنوان شود پیدا
۲
ز ترکِ نقش هستی قطره هم زانوی دریا شدچو رو از خود تو هم پنهان کنی جانان شود پیدا
۳
ز بس محو تو ای رشک بهارم تا دَمِ محشرچو نرگس دان ز خاکم دیده‌ی حیران شود پیدا
۴
به جام لفظ سازد نشأه ظاهر باده‌ی معنیچو تن ساغر شود لطف شراب جان شود پیدا
صفحهٔ ۱ از ۲