خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حسن بهار گیتی بر بوی گل سوار استگلدسته‌ای که بندد تارش ز نوک خار است
۲
رنگینی ریاضش از سیمیاست نقشینشو و نمای نخلش پروردگار دار است
۳
رنگ پریده‌ی ما بال و پر تَذَروَشطاووس شوخ چترش جان‌های داغدار است
۴
عنقای مغرب او صیاد زندگانی استباز سفید صبحش از عمر طعنه خوار است
صفحهٔ ۱ از ۴