خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
میخانه‌ی صبوحی دل چشم مست توستلبریز نشأه غنچه‌ی ساغرپرست توست
۲
در خون چو طفل اشک طپد ناله در دلماین زخم کاری از مژه‌ی تند شست توست
۳
در دام اضطراب تو ما را فکنده‌اینبض تپیدن دل عاشق به دست توست
۴
دیدیم نسخه‌های گلستان ورق ورقکی برگ گل به رنگ گل رنگ بست توست
صفحهٔ ۱ از ۳