خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فروغ وصل ز شب‌های تار ما پیداستصفای حسن ز مشت غبار ما پیداست
۲
نَسَب به گوهر سیراب می‌رسد ما راکه بی‌قراری ما از قرار ما پیداست
۳
قماش درد کند گل ز رنگ گاهی ماکه روی کار خزان از بهار ما پیداست
۴
سحاب را نبُوَد دستگاه دیده‌ی ترکه آبروی محیط از کنار ما پیداست
صفحهٔ ۱ از ۲