خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا جلوه کرد دامن طاقت کشید و رفتآمد دمی چو نکهت گل آرمید و رفت
۲
بر سر هزار پیشه‌ی چشمی کشیده دلهوشم از آن چو آهوی وحشی رمید و رفت
۳
شوخی که در دل است به تمکین یاد خویشاز پیش دیده همچو سرشکم دوید و رفت
۴
چون عمر زنده داشت مرا بی وفا گذشتچون ناوکش مداد دل من رسید و رفت
صفحهٔ ۱ از ۲