خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر عرضه‌داشتم به تو نقش بهانه‌ای‌ستاز بهر التفات تو آیینه‌خانه‌ای‌ست
۲
مضمون آن چو بادهٔ ریحانی خط استدر پردهٔ سواد شراب شبانه‌ای‌ست
۳
سر‌بیت خیل ناز تو را پیش‌خانه‌استهر حرف نقطه‌دار تو را دام و دانه‌ای‌ست
۴
هر سطر آن به راه عتاب تو جاده استهر نکته‌اش تبسم لب را بهانه‌ای‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲