خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر آن لب خال گندم گون نجیب استعجایب دانه ی آدم فریب است
۲
چه خرم باشد آن خال بناگوشبه هند زلف او اورنگ زیب است
۳
لبش دارد ملاحت تنگ در برنمک پیوسته با شکر غریب است
۴
به تقریب نسیم افتد به رویشمرا گل هم در این گلشن رقیب است
صفحهٔ ۱ از ۳