خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح آن مَهَم در آتش ناز و عتاب سوختاز گرمی زیاده مرا آفتاب سوخت
۲
چون شمع آه جوش شرر زد ز دیده اشکاز بس که تند آتش دل گشت آب سوخت
۳
گردید آب بس که دل از تاب عارضشچون شبنم از مصاحبت آفتاب سوخت
۴
شد تند و از حجاب برآمد نگاه یاراز بس که بر فروخت عذارش نقاب سوخت
صفحهٔ ۱ از ۳