خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالمی در نشاه می پیچد می مینای صبحجام لبریزی بود خورشید از صهبای صبح
۲
روی کار اطلس افلاک روشندل بوددیده ی پندار تصویرست بردیبای صبح
۳
خار در پا رفته نظاره مژگان را مکنکز گل فیض است رنگین دامن صحرای صبح
۴
ساحل این لُجّه ی فیاض باشد آفتابتا چه باشد آب و تاب گوهر دریای صبح
صفحهٔ ۱ از ۳