خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زد ابلق آن نگاه سفید و سیاه و سرخموجی زد این بهار سفید و سیاه و سرخ
۲
از شرم خط یار که از رحمت آیتی استمصحف شد آشکار سفید و سیاه و سرخ
۳
از سیم اشک و چهره زرین و فلس داغدارم پی نثار سفید و سیاه و سرخ
۴
خیزد ز فیض لعل و بناگوش و خط یاراز خاک من غبار سفید و سیاه و سرخ
صفحهٔ ۱ از ۲