خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم آسوده در آن زلف معنبر باشدپنبه ی داغ من از دامن محشر باشد
۲
دل چو در آتش سودای تو مجمر باشدآه چون سنبل خط تو معطر باشد
۳
تا عرق ناظر آن چهره ی انور باشدآب در دیده ی سیرابی گوهر باشد
۴
نه همین لعل لبت روح مصور باشدجنت روی تو را چشمه کوثر باشد
صفحهٔ ۱ از ۶