خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که از روشندلی داد ادا فهمی دهدشاهد لفظ مرا آیینه می معنی دهد
۲
بس که مجنون نگاه خوش خرامی گشته امگرد راهم یادی از نظاره ی لیلی دهد
۳
آن بهشتی رو که من دارم خیال سنبلشپیچ و تابم را قماش طره ی حوری دهد
۴
تیرگی آیینه را منظور روشنگر کندکار ما را صورت آخر بی سرانجامی دهد
صفحهٔ ۱ از ۲