خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تازگی داغ دلم را آه حسرت می دهدخنده ی برق این گلستان را طراوات می دهد
۲
آستین را مشرق صبح قیامت کرده امتا به دستم ساغر آن خورشید طلعت می دهد
۳
می زند آب گهر موج از غبار خاطرمچون خط لعلش به دل عرض لطافت می دهد
۴
کوه را مشاطه ی حسن رم آهو کندچون به صحرا گرد راهش عرض وحشت می دهد
صفحهٔ ۱ از ۳