خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در چمن جلوه سرو قامت دلجو دهدشاخ گل ها را ز جا رفتن چو شبنم رو دهد
۲
گر مرا چون زلف یک شب جای در پهلو دهدبر قفا افتاد نی دل یاد آن گیسو دهد
۳
حسن مطلع بیشتر ناخن به دلها می زندشوخی مژگان جواب جنبش ابرو دهد
۴
می دهد در عین خونریزی حیات تازه امدارد اعجاز از نگاه آن نرگس جادو دهد
صفحهٔ ۱ از ۳