خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر عارض تو زلف دوتا موج می‌زندیا سنبل بهشت صفا موج می‌زند
۲
تا کعبه از حجاب حریم تو آب شدمانند چشمه قبله‌نما موج می‌زند
۳
فهمیده‌ام مطلع دیوان ناز رااز چین ابروی تو ادا موج می‌زند
۴
چندان که ضبط ناله و فریاد می‌کنیمخون صبوری از مژه‌ها موج می‌زند
صفحهٔ ۱ از ۲