خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۲۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا پا ز چشمخانه ام آن سیم بر کشیدنظاره را چو آه دل از چشم تر کشید
۲
روشندلی که با همه کس دم زد از صفاچو صبح، لوح ساده ی خود را به زر کشید
۳
فرقی است با کشاکش هر کس در این مصافمن تیغ و خصم بر سر جرات سپر کشید
۴
شد نوبهار، دانه ی زنجیر مردمکموج خط که دام به راه نظر کشید
صفحهٔ ۱ از ۳