خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می کشد صیاد ما دام تماشا در قفستا شود ذوق گرفتاری دو بالا در قفس
۲
بر گرفتاری فزود اسباب آزادی مرادارد از بال و پر این طایر قفس ها در قفس
۳
بس که جوش گریه ام تسخیر طوفان کرده استدارد از مژگان سرشکم شور دریا در قفس
۴
طایرم را تنگ اگر چون دیده ی مور است دلدارد از میدان چاک سینه صحرا در قفس
صفحهٔ ۱ از ۳