خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حلقه ی زلف است رهزن تر ز طوق غبغبشنقد دل را کرده ام هندویی خال لبش
۲
گر نی ام من گرمتر در عشقباری پس چراغیر چون بیند مرا از دور می گیرد تبش
۳
آن الف قد گرچه دایم شمع مکتب خانه استبی سخن در حسن خورشید است طفل مکتبش
۴
دُرد خواهد کرد بر دستت حنا بندد چو غیرروی دست او فخور پستی مده بر مطلبش
صفحهٔ ۱ از ۳