خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از اشک و آه شرح دهد داستان شمعجز دل کسی نساخته حرف از زبان شمع
۲
پروانه های سوختن انسا نموده اندسرکرده اند تا قلم امتحان شمع
۳
تا دیده آب و آتشم از سر گذشته اندافتاده است شعله ی اشکم به جان شمع
۴
گل می کند شکفتگی ما ز سوختندر پرده ی همند بهار و خزان شمع
صفحهٔ ۱ از ۲