خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع آگاهی کجا افزود از بالین گرمکی شود هر شعر خامی پخته از تحسین گرم
۲
می‌نماید خوش‌تر از مدح گدا هزلیدنماز دعاهای خنک بهتر بوَد نفرین گرم
۳
آتش سودا چو داغ افسرده دارد کوهکنای خنک خسرو که دارد در بغل شیرین گرم
۴
از خیال آتشین نظّارهٔ دل شد کبابسوخت این مرغ ضعیف از سایهٔ شاهین گرم
صفحهٔ ۱ از ۲